in disguise, poem. -by maria t.

while asking
interviewing
projecting
and grouping.

then, learning/drinking more
more
more
more
more
and more.

mmmmmmoney rules the day again,
and money rules the day.

ysterografo agapi mu,
your relatives(.)

destroy the city(,) will you?

tsentas and cythera,
until easter time.

until easter time then.

Advertisements

5 Comments

Filed under Could it be art?, Could it be nothing at all?, Could it be politics?, Could it be tradition?

5 responses to “in disguise, poem. -by maria t.

  1. Πολύ καλό! Until Easter then. Δεν θα αλλάξουν και πολλά, μην νομίζεις !

  2. Πράξανδρος

    Σου θυμίζω πώς τελειώνει ένα κείμενο που διάβασες κάποτε, το αφήγημα “Las incantadas” του Γιώργου Ιωάννου. Το αφήγημα νοσταλγεί την παλιά, κοσμοπολίτικη, ατμοσφαιρική Θεσσαλονίκη, που χάθηκε κάτω από τόνους μπετόν, που έριξαν αδίστακτοι χρυσοθήρες εργολάβοι.

    Ο Ιωάννου λοιπόν τελειώνει με τη φρἀση αυτή: “θεέ μου, στράβωσέ τους, στράβωσέ τους καί παράλυσέ τους, όλους αυτούς τους χρυσοποίκιλτους κτηνανθρώπους”.

    Στο αφήγημα “Στου Κεμάλ το σπίτι” μια μυστηριώδης Τουρκάλα επιστρέφει στη Συμβασιλεύουσα σιωπηλά, αινιγματικά, ανεξήγητα κάθε χρόνο την ίδια εποχή. Οι παροικούντες αρχικά υποθέτουν ότι επιστρέφει για να προσκυνήσει το σπίτι του Κεμάλ. Αυτή όμως κοιτάζει επίμονα τένα παλιό σπίτι δίπλα από αυτό, ένα σπίτι κατεστραμμένο και εγκαταλελειμμένο, που όμως άφηνε να εννοηθεί κάτι απ’ το παλιό του μεγαλείο. Η γυναίκα επιστρέφει τακτικά, ώσπου κάποια φορά αποφασίζει να ζητήσει νερό από το πηγάδι. Όμως το πηγάδι εκείνο έχει πια συνδεθεί με τον υπόνομο και το νερό βρωμεί. Και ο συγγραφέας γράφει:

    “Δέν τήν ξανάδαμε άπό τότε. Ήρθε – δέν ήρθε, άγνωστο. “Αλλωστε καί νά ‘ρχότανε δέ θά έβρισκε πιά τό κατώφλι μέ τό αφράτο μάρμαρο γιά νά ξαποστάσει. Τό σπίτι είχε άπό καιρό
    παραδοθεί σέ μιά συμμορία εργολάβων καί στή θέση του υψώθηκε μιά πολυκατοικία άπ’ τίς πιό φρικαλέες. Τώρα ετοιμάζονται νά τήν γκρεμίσουν οι γελοίοι. Ποιος ξέρει τί μεγαλεπήβολο
    σχέδιο συνέλαβε πάλι τό πονηρό μυαλό τους.
    “Αν γίνει αυτό, θά παραφυλάγω νύχτα μέρα, ιδίως δταν τό σκάψιμο θά έχει φτάσει στά θεμέλια, κι Ισως μπορέσω νά εμποδίσω ή τουλάχιστο νά καθυστερήσω τό χτίσιμο του νέου έξαμβλώματος. Τήν προηγούμενη φορά ειχε βρεθεί εκεί στά βάθη ενα θαυμάσιο ψηφιδωτό, πού άρχιζε άπ’ τό οικόπεδο του δικού μας σπιτιού καί συνεχιζόταν πρός τό σπίτι τού Κεμάλ. Τό ψηφιδωτό αυτό οί δασκαλεμένοι εργάτες τό σκεπάσανε γρήγορα
    γρήγορα γιά νά μήν τούς σταματήσουν οί αρμόδιοι. Πάντως, τίς ώρες πού τό έβλεπε τό φώς τού ήλιου, γίνονταν διάφορα σχόλια άπ’ τήν έκθαμβη γειτονιά. “Ολοι μιλούσανε γιά τήν
    ομορφιά καί τήν παλιά δόξα, μά ανάμεσα στά δυνατά λόγια καί τίς φωνές, άκουσα μιά γριά νά σιγολέει: «Στό σπίτι αυτό καθόταν ενας μπέης, πού είχε μιά κόρη σάν τά κρύα τά νερά. Κυλιόταν κάτω, δταν φεύγανε, φιλούσε τό κατώφλι. Τέτοιο
    σπαραγμό δέν ματαείδα».

    Θεέ μου, λοιπόν, παράλυσέ τους, παράλυσέ τους και τύφλωσέ τους αυτούς τους χρυσοποίκιλτους κτηνανθρώπους.

  3. agapite Πράξανδρε,
    thelw na ksanadiavasw ta keimena afta…
    back to my roots then..

    i’m starting a new project “inspired” by your comment…
    see you soon!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s