Η Σκύλλα και η… Φαίδρα -by Philli Red Ribbon

Άτιμος ο καλλιτεχνικός κόσμος. Εγωκεντρικός. Σκληρός. Μα πάνω απ’όλα ανταγωνιστικός. Σε ξεγελάει, σου φανερώνει παντού εχθρούς και αντιπάλους που πρέπει να εξοντώσεις για να ξεχάσεις πως ο μόνος αντίπαλος είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Κι όταν πια το θυμηθείς, εύχεσαι να μην είναι αργά, να έχεις ακόμη χρόνο να παλέψεις το θεριό της ανασφάλειας, το μόνο που σε κράτα στον πάτο. Αυτή τη φορά ήμουνα τυχερή. Είχα δίπλα μου ανθρώπους με υπομoνή ν’ακούνε το κλάμα και το παραπονό μου και με ειλικρίνεια να μου ψυθιρίζουν πως ακόμη κι η αποτύχια είναι μια όψη επιτυχίας αν τη δεχτείς με αξιοπρέπεια. Και συνέχισα να προσπαθώ, να πέφτω και ξανά να προσπαθώ με απίστευτο πείσμα, μέχρι που ο ανταγωνιστικός εαυτός μου ξύπνησε κι αποφάσισε να βοηθήσει. Ήξερα πως στη σκηνή γίνομαι ανταγωνιστική αλλά αυτό γίνεται πάντα πρώτα απέναντι στον ευατό μου. Αυτό που βίωσα με αυτή την ομάδα ομώς ήταν πρωτόγνωρο. Ο ανταγωνισμός εκσφενδονιζόταν κατά πάνω σου πολύ συγκεκριμένα και μεθοδευμένα απο περίεργες, επιφανειακές φιλίες. Απ’αυτές που δημιουργούνται απο τα άτομα που αναγνωρίζουν τη φασιστική φιγούρα της ομάδας απο νωρίς και σπεύδουν να την αγκαλιάσουν.
Και στην αντίπερα όχθη αυτοί που υποχωρούν. Σ’αυτή την «υπο-ομάδα» βρήκα τον ευατό μου απο νώρις. Έπρεπε να ανέχομαι να απορρίπτονται οι ιδέες μου, μόνο για να χειροκροτηθούν την επομένη όταν θα έβγαιναν απο το στόμα της Σκύλλας. Έπρεπε να αρκεστώ στο να χαμογελάω κρυφά όταν τα σχόλια των καθηγητών ήταν ίδια με τις προτάσεις της «υπό-ομάδας». Έπρεπε να δέχομαι σιωπηλά και με υπομονή τις παρατηρήσεις της Σκύλλας. Έπρεπε να καταπιώ πως δεν θα μου αναγνωριζόταν ποτέ τίποτα.
Και δεν τις αδειάζω εντελώς. Κυρίως τη σκηνογράφο. Το σκηνικό της ήταν ασύλληπτα πρωτότυπο. Αλλά νά, ξέχασε πως ίσως η δουλειά της να τελείωνε στο σκηνικό. Αυτοδιορίστηκε και σκηνοθέτης. Έτσι είχαμε τρείς σκηνοθέτες και μια ηθοποίο που την είδε βοηθός. Αυτή ήταν η Σκύλλα.
Εξάιτιας της κατάστασης η συνάντηση με τη ψυχαναγκάστικη και ταυτόχρονα ρομαντική και αφελή πλευρά της Φαίδρας που μου ανατέθηκε, άργησε. Αλλά ευτυχώς έγινε και τουλάχιστον ένιωσα πως έγινε με αξιοπρέπεια. Βλέπεις, δεν τολμώ να πώ με επιτυχία γιατί έμαθα πια να προσέχω. Είχα μάθει να λειτουργώ μεσα σε ομάδες και πάντοτε υπήρχαν εντάσεις αλλά ποτέ έτσι. Να ύπαρχουν δηλαδή άτομα που νιώθεις οτι δεν θα τους στοίχιζε να σε πατήσουν για να βγούν στην επιφάνεια και να λάμψουν μέσα απο το σκοτάδι σου.
Έφτασα στο σημείο να αναρωτηθώ αν πρέπει να τρέξω μακριά απο αυτό τον κόσμο, η αυτοπεποίπηθηση μου χτύπησε το πλύν 10 και άρχισα ν’αμφισβητω τον εαυτό μου για τα πάντα. Παρόλ’αυτά, όσο μαζοχιστικό κι αν ακούγεται, άξιζε τον κόπο για αυτές τις στιγμές πάνω στη σκηνή που ταξίδεψα μαζί με τον χαρακτήρα. Που είδα τη Σκύλλα να γίνεται σκυλλάκι, γιατί πάνω στη σκηνή είμαστε όλοι το ίδιο ευάλωτοι. Που μοιραστήκαμε το χειροκρότημα. Και που τώρα μπορώ να πω ευχαριστώ, γιατί μπορεί να μην ήταν αυτός ο σκοπός της, αλλά ο αθέμιτος ανταγωνισμός της με βοήθησε να μάθω πως και η ταπεινότητα κρύβει απεριόριστη δύναμη.

3 Comments

Filed under Could it be art?, Could it be nothing at all?

3 responses to “Η Σκύλλα και η… Φαίδρα -by Philli Red Ribbon

  1. giirllll you really got me goinggg
    you got me sooo i can’t sleep at nighttt

    damn phaedra!

    telos kalon, ola kala…
    i’ll keep in my memory a song, a beautiful toilet with light coming out of it…a blue flonentza and a performance.

  2. The Passenger

    A toilet?

  3. yes, the toilet was a prop onstage.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s